Niet veel onderwerpen brengen de vrouwelijke gemoederen zo in beweging als leeftijd, en dan vooral als die in de buurt van de 50 komt. Wat, ja, hoe je het ook wendt of keert, een halve eeuw levenservaring is niet niks. Eigenlijk dus iets om trots op te zijn.
Niet dan?
Zo op het eerste gezicht is er niet echt veel om vrolijk van te worden. Je uiterlijk werkt vaak niet zo gewillig meer mee en verraadt meedogenloos je leeftijd. Oogleden, wangen en mondhoeken wedijveren met de zwaartekracht en begraven uiteindelijk moedeloos de strijdbijl. Borsten, buik en billen trekken zich niet veel meer aan van welke oefeningen dan ook. Het enige wat de boel in het gareel houdt is onflatteus corrigerend ondergoed. Dit heeft wel weer als bijkomend voordeel dat alles wat er teveel zit in de buikstreek, omhoog wordt gestuwd en zich zusterlijk samenvoegt met wat er is overgebleven van je ooit pronte borsten. Heb je zo, met buik en borsten op een kluitje, toch nog iets wat op een voluptueuze boezem lijkt. En als je taille zelfs dan niet meer te vinden is, zit er niets anders op dan je organenhuisvesting te verstoppen in zo’n wijde, semi-alternatieve jurk-jas-onduidelijk-wat-maar-wel-alles-verbloemend-geval.
Na je 50e verjaardag blijk je opeens ook bij een geheel ander bevolkingsdeel te horen, zo lijkt het. Fantastisch! Al die jaren leef je je leven redelijk onopvallend en nu word je ontdekt. Golven aandacht rollen jouw kant uit. Er is van alles voor je bedacht en op de markt gebracht. Er blijken ineens allerlei bladen te zijn, specifiek afgestemd op jouw plots opgekomen 50-plusbehoeften, je komt in aanmerking voor een seniorenwoning , je kunt een gemakspas (!) aanvragen voor korting op entreekaartjes bij dierenparken e.d., er is een speciale website voor de actieve 50-plusser en ga zo maar even door. Nu ben ik niet vies van korting, dus in die gemakspas en andere aanverwante zaken ga ik me zeker eens verdiepen. Ik verheug me er nu al op…
Spannend, dus, zo’n 50e verjaardag. Zullen mijn interesses en behoeften na volgende week heel anders zijn? Kan ik dan van het ene op het andere moment niet meer communiceren met 40-plussers? Of, doe’s gek, met 30-plussers? Misschien wordt dat wel een heikele onderneming en verzanden we na de eerste zin in een Babylonische spraakverwarring, wie zal het zeggen?
Ondanks al deze onzekerheden zie ik uit naar mijn feestje. Ik heb luidkeels geroepen dat ik een Sara in de tuin wil hebben. Een halve eeuw laat je niet zomaar voorbijgaan. Ieder jaar is er weer één en 50 is een leuke mijlpaal.
En die kortingen? Die zal ik in voorkomende gevallen met een uitbundige grinnik incasseren.
