Een tijdje terug. Het was herfstweer, het wegdek was nat en bezaaid met bladeren. Mijn weg leidde door een kleine woonwijk, bestaande uit een twee lange smalle straten met een watertje in het midden. Aan het eind van de weg, gemanoeuvreerd in een bocht, stond een vrachtwagen zodanig in de weg dat ik er onmogelijk langs zou kunnen, tenzij ik het trottoir zou opgaan. Wat schetste mijn verbazing? Het was een bladerveegauto. Een expert in stuurmanskunst was bezig om de blaadjes van de weg te krijgen met een knoepert van een auto. A la minute dook ik in een nostalgische bui. Want, waar, o, waar, waren de vegende mannen gebleven? Denk nu niet dat ik geen oog heb voor de noden van anderen. Ik snap heus wel dat je met rotweer het wegdek liever bladervrij maakt vanuit een verwarmde, behaaglijke auto. Maar, is het echt noodzakelijk om de gevolgen van iedere windvlaag gelijk weg te poetsen? Even wachten tot een waterig zonnetje zich tussen de wolken doorwurmt en alles is weer klaar voor een lekker ouderwets tafereel. Mannen in gemeentekleding, lekker leunend op hun bezems, keuvelend over de wereldproblematiek op microniveau. Heerlijk!
Hee, zou je ook een snuffelstage kunnen lopen bij de plantsoenendienst? Toch maar eens navragen.
