Toen ik afgelopen zaterdag voor de wekelijkse boodschappen de supermarkt instapte, gonsde het nog na in mijn hoofd. Ik had namelijk net een interview met Naima El Bezaz gelezen in Volkskrant Magazine. Voor wie nog nooit van Naima heeft gehoord even een kort curriculum vitae: Naima is een depressieve Marokkaanse schrijfster, woont vanaf haar vierde jaar in Nederland, schreef tot voor kort over sex en uitte kritiek op de islam. Schrijven en een dagelijkse dosis van 60 milligram Prozac helpen haar het leven te verdragen.
El Bezaz klaagt haar nood over de vinexwijk waarin ze woont. Tot haar grote spijt heeft ze daar ooit een huis gekocht, maar het valt haar allemaal vies tegen. Het eerste waar haar oog op viel toen ze haar onderkomen betrok, was de topless zonnende buurvrouw. Een blotetietenmevouw, in de woorden van El Bezaz. De schrijster wilde niet kijken, maar moest wel. De arme ziel. De blotetietenmevrouw is inmiddels verhuisd, maar nu wordt de El Bezaz getergd door borende buren. In plaats van eerst eens even bij deze ijverige klussers aan te kloppen om het probleem te bespreken, wilde El Bezaz gelijk de politie bellen. Een goede vriend heeft haar toen aangeraden om te gaan schrijven. Dat liet Naima zich geen twee keer zeggen.
Zijn we ‘m dankbaar, die vriend? Ach nou ja, nu kunnen we tenslotte allemaal wel lezen dat mevrouw El Bezaz op een verjaardag bij de buren het toilet werd uitgejaagd door een koppeltje dat die ruimte opeiste om de liefde te bedrijven. Ik begrijp El Bezaz’ teleurstelling. Want waarom werd haar niet gevraagd om mee te doen? Heel flauw, echt heel flauw.
El Bezaz beschrijft haar medewijkbewoners als een stelletje zuipende, pillenslikkende en drugsdealende sukkels. En denk nu niet dat je voor de joints en XTC naar een of andere vage coffeeshop moet. Niks daarvan, er is een keurige vinexmevrouw van het Reumafonds waar je terecht kunt voor deze genotsmiddelen. Met verjaardagen geeft El Bezaz de jarige job vaak een fles Tia Maria cadeau en verbaast zich over de getoonde dankbaarheid. Want, zo stelt El Bezaz, Tia Maria is niet minder dan een harddrug. Ik heb eens even gegoogled en ja hoor, ze heeft helemaal gelijk. Vanwege de verslavende eigenschappen wordt alcohol tot de harddrugs gerekend. Kan ik hier nu uit concluderen dat El Bezaz een drugsdealer is?
Het leven in een vinexwijk is een saaie bedoening en daarom is stiekeme losbandigheid troef. El Bezaz rept over buren die een tafeltje hebben waarvan het onderstel wordt gevormd door een beeld van een naakte vrouw. Een pornotafel, zo oordeelt mevrouw El Bezaz. Ik moet erom grinniken. Zo’n kitschie tafeltje, waarvan je er dertien in een dozijn tegenkomt op markten en protserige winkels waar volop barokke nep wordt verkocht, een pornotafel? Bij het woord alleen al heb ik een hele andere voorstelling, maar goed. Gezien de houding van de schrijfster tegenover de blotetietenmevrouw, is de keuze voor de term pornotafel misschien wel logisch.
Ik woon ook in een vinexwijk, tot grote tevredenheid overigens. Misschien heb ik er gewoon geen neus voor, maar zulke spannende zaken als feestjes met copulerende buren op het toilet, zuipende en lallende jarigen met de fles spiritualiën aan de mond, drugsdealende goededoelendames en hennepplantages achter afgeplakte ramen zijn mij tot nu toe nog niet opgevallen. Eigenlijk dus wel saai, mijn wijk.
Maar na het lezen van het bewuste interview had ik mijn fantasie niet meer in bedwang. Ik zag het winkelend publiek, waaronder mijn buren, door de ogen van de Marokkaanse schrijfster. De buurman cocaine snuivend, misschien wel aan een pornotafeltje. De buurvrouw met de fles sterke drank aan de lippen, wankelend door de huiskamer. In gedachten vormde ik koppeltjes. Die mollige vrouw van de overkant met die lange magere vent van drie huizen verderop; stel je voor dat zij zo’n stel waren die elkaar op het toilet wilden bepotelen? Het stemde me vrolijk, dat wel. In een uitstekend humeur kwam ik thuis met de boodschappen. Shit, de helft vergeten. Dat komt ervan als je als niet-schrijfster fantaseert over je buurtbewoners. Terwijl ik terugliep naar de Albert Heijn prees ik me toch gelukkig dat ik, voor zover ik wist, geen buurvrouw als Naima had.
Beste schrijfster,
Wat heerlijk om te lezen dat u mevrouw El Bezaz met een grote korrel zout neemt. Ik ben 1 van haar buren en ben verbaasd over haar ‘autobiografische’ verhalen. Ze komt al jaren de deur niet uit, heeft geen vrienden, wordt niet uitgenodigd op burenverjaardagen, dus ik zou niet weten waar dit allemaal op gebaseerd is. Ook is er niemand hier in de straat met een tafel met een blote mevrouw en ook is er nergens een Maria beeld te vinden op het toilet. Ik vind het erg sneu voor de Reumacollectante. Zij en haar man verdienen dit niet. Ook de vorige bewoonster van haar buurhuis wordt schandalig beschreven en dat verdient zij niet. De ‘borende buren’ hebben maanden van te voren aangekondigd dat ze een week nodig hadden om de keuken te verbouwen en ze flipte en dreigde met de politie. Wij als buren hebben haar en haar gezin geholpen met medicijnen halen en 1 buurvrouw die vroeger depressief was heeft regelmatig met haar gesproken, omdat ze het toch wel zielig vond, maar zij kwam ook bedrogen uit. Ze schreeuwt uit haar woonkamerraam uit het niets en haar kinderen zien nauwelijks zonlicht. Het is moeilijk te begrijpen wat er in haar hoofd omgaat. Dat ze nog lang niet hersteld is, is duidelijk te zien in haar ‘interview’ bij Pauw en Witteman vorige week. Ik denk dat ik zelf maar een boek ga schrijven over haar. We weten de ins & outs. Helaas ben ik wel haar buurvrouw….
Wat een prachtige reactie! Naima zou bij jouw in de leer moeten. Tja toch knap he die verhalen van naima over die verjaardagen want ik ben 1 van die buren waar zij over praat. Ik zal jullie vertellen dat dit zieke mens helemaal bij niemand op visite komt. waarschijnlijk frustreert haar dat vandaar die verhalen. Mevrouw komt trouwens helemaal het huis niet uit! Dit zegt ze zelf bij p en w . Wees maar blij dat ze niet bij jouw woont want geloof mij het is echt niet prettig zo’n mens in je buurt.
Ik was bij mijn vorige bericht vergeten te vermelden waar wij wonen. Ik wil jullie dit niet ontnemen want Naima wilde dit niet zeggen. Wij wonen in de wijk De Westerwatering in zaandam. De straat heet de Opera. Dus wie wil komen kijken. Ik zou zeggen kom gerust.