Een impressie van een middag IMC Weekendschool.
Afgelopen zondag bracht ik als toeschouwer de middag door in een lokaaltje van het Erasmusfaculteitsgebouw in Rotterdam. Leerlingen van de IMC Weekendschool maakten daar kennis met de wereld van de journalistiek.
Gewapend met blocnote en pen zaten ze al op hun stoelen, de kinderen van groep zeven. Net daarvoor hadden ze van een journalist geleerd om een interview af te nemen volgens het principe van de vijf W’s: wie, wat waar, wanneer en waarom. Het geleerde mochten ze gelijk oefenen in een echte persconferentie.
Onder de supervisie van een heuse persvoorlichter werden er vragen afgevuurd op de gastspreker, een manager werkvoorbereiding van een plaatwerkbedrijf. Om het helemaal echt te laten lijken, hadden alle kinderen zich een imaginaire baan aangemeten bij bijvoorbeeld Volkskrant, Jeugdjournaal of AD. En, zei de persvoorlichter streng, denk erom, eerst je vinger omhoog, wachten tot ik je aanwijs, zeggen voor wie je werkt en dan pas je vraag stellen.
De meneer vertelde over verschillende soorten metaal, over hoe je die kon bewerken en wat je er allemaal van kon maken. Er werd driftig genoteerd en de vingers vlogen de lucht in.”Ik ben van het AD. Hoe oud was u toen u ging werken, meneer?” “Ik ben na de middelbare school gelijk gaan werken”, vertelde de meneer. Maar, zo voegde hij eraan toe, ook toen hij al werkte had hij nog opleidingen en cursussen gevolgd. Eigenlijk kwam het erop neer dat je nooit uitgeleerd bent, en daar had die meneer groot gelijk in.
“Ik ben van de Volkskrant. Vindt u uw werk leuk, meneer?”Ja, de meneer vond z’n werk erg leuk. “Wat vindt u dan zo leuk aan uw werk, meneer?” “Nou”, zei de meneer, “ik vind het leuk om uit te puzzelen hoe een product gemaakt moet worden. Klanten willen vaak iets wat moeilijk te maken is en dat proberen wij dan op te lossen”.
Na de lunch was het tijd voor de bedrijfsfilm. Er ging een geroezemoes door de klas toen “hun” gast daar ook in te zien was. Hee, het was dus echt…
Hoewel de vragen eigenlijk over het werk dienden te gaan, bleken de journalistjes in de dop ook mateloos geïnteresseerd in ’s mans privéleven.”Ik ben van het Jeugdjournaal. Wat is uw lievelingseten, meneer?”" Dag meneer, ik ben van de Volkskrant. Waar bent u geboren? En wanneer bent u geboren, meneer? O, uh, ik ben trouwens van het AD”. “Bent u getrouwd? Heeft u kinderen? Hoe oud zijn ze? Wat is de engste plek waar u ooit bent geweest?”
Naast allerlei nuttige informatie over het afnemen van een interview, de gang van zaken bij een persconferentie, opleidingen en verschillende soorten metaal, weten deze kinderen nu ook allemaal dat deze aardige meneer van linzensoep houdt, dat hij getrouwd is en twee kinderen heeft. En, niet geheel onbelangrijk: de engste plek waar hij ooit is geweest, was een achtbaan waar hij samen met z’n dochter in heeft gezeten. Deze kennis is natuurlijk onontbeerlijk als je verder wilt komen in het leven, dat snapt iedereen. Ik ook.
De IMC Weekendschool is geen vervanging van het reguliere onderwijs, maar een aanvulling daarop. Het doel is leerlingen te helpen hun toekomstperspectieven te verbreden en hun grenzen te verleggen. Door ze actief kennis te laten maken met verschillende beroepsgroepen wordt hun zelfvertrouwen vergroot. Ze leren verder te kijken, meer te durven en te doen.
