Vogelvoer en schoonfamilie

“Kijk maar uit”, zei mijn rij-instructeur, “die Turken vreten vogelvoer”. Een schaterbui kriebelde vanuit mijn middenrif omhoog en met opwellende lachtranen reed ik bijna tegen een boom. Thuis hadden we een papegaai en in gedachten zag ik die zijn voerbakje al delen met traditioneel gehoofddoekte dames. Wist ik veel? 

We gaan even ruim een kwart eeuw terug in de tijd; ik had een Turks vriendje. Menig enkelvoudig nationaliteitsgenoot probeerde me te waarschuwen voor zo’n exoot, overigens met de beste bedoelingen. Maar dat werkte alleen maar averechts. Met de eigenwijsheid, zelfverzekerdheid en arrogantie van een 18 jarige kon ik de hele wereld aan; laat staan een rij-instructeur. Zo hoorde ik geduldig allerlei zin en onzin aan en ging m’n eigen gang.  

Het moment voor de eerste keuring was gekomen; met een hartritme in de vijfde versnelling ging ik mee naar de Turkse paps, mams, zusjes en broertjes. Voorstellen, kennismaken, handje geven, zitten, beetje babbelen; de kat werd door beide kanten onwennig uit de boom gekeken. Ik kreeg eau de cologne in mijn handen gegoten, er werd een dienblad met glaasjes thee binnengebracht en onwennig zaten we tegenover elkaar. Daarna kwamen de limonade, chips en knabbels. Inderdaad, vogelvoer; dezelfde zaadjes die onze papegaai dagelijks met smaak naar binnen werkte.  

Behendig splitste de toekomstige schoonfamilie de pitjes van hun omhulsel en kletste intussen vrolijk door. Voorzichtig deed ik ook een poging. Het werd geen succes. Al mijn inspanningen om de schil onopvallend uit mijn mond te krijgen, ontaardden in onsmakelijke toestanden gepaard met benauwde grimassen. Wat ik ook deed, het schilletje plakte vast aan mijn gehemelte, zette zich vast tussen mijn tanden of sneakte mijn keelgat in.  

Nu, zoveel jaren later, ben ik dol op zonnebloempitten. Even behendig als welke Turk dan ook ontfutsel ik het pitje van haar kleed en verorber haar zonder in een adembenemende crisis te belanden. Belangrijk? Welnee, helemaal niet. Leuk? Ja, dat weer wel. Moraal van het verhaal? Met de leuke dingen in het leven komt het uiteindelijk vanzelf wel goed.   

~ door helen op januari 4, 2008.