Sex? Nou, nee, bedankt!

Het is alweer lang, lang geleden. Maar soms denk ik nog wel eens terug aan de tijd dat ik voorzichtig nieuwsgierig werd naar de wereld van volwassenheid. Want, daar was ik wel van overtuigd, eenmaal volwassen stonden er rare dingen te gebeuren.

We waren een jaar of acht en de hele klas was besmet. Het virus van dubbelzinnig denken greep om zich heen met de gretigheid van een langdurig gedetineerde die vurig naar de vrijheid verlangt. Bij alles, maar dan ook bij werkelijk alles, drong zich wel een vunzige gedachte op. Of liever, de wens dat we er wel eens iets vunzigs van zouden kunnen denken. En we hadden dolle pret! Van voorzichtig ginnegappen tot brede grijns tot schaterlach tot slappe lach. Juffen en meesters dachten wanhopig wel tien keer na voor ze een zin hun mond uit lieten rollen. Zelfs de bijbelverhalen (want christelijke school) werden in onze hoofden volledig herschreven. Niets was nog heilig, niets was nog veilig.

En wisten we nu precies waar we aan dachten? Jazeker! Er was er natuurlijk altijd wel één in de klas die wist hoe de vork in de steel zat en dat op niet mis te verstane wijze communiceerde naar de rest. Het onvoorstelbare botste met de absolute feiten. Want, ook onze ouders hadden zich ooit zo raar hadden gedragen; het overtuigende bewijs waren we zelf! En onze papa’s en mama’s hadden het niet bij die ene keer gelaten, gezien het feit dat bijna iedereen wel broertjes en zusjes had.

Al die vaders en moeders, saaie ooms en tantes, lieve opa’s en oma’s, buurmannen en buurvrouwen; allemaal hadden ze “het” gedaan. De hele wereld ontpopte zich als één groot bacchanaal, als één grote orgie. Afschuwelijk, ongelooflijk, onvoorstelbaar én lachwekkend! Op verjaardagen kon je niemand meer aankijken zonder het inwendig uit te proesten.

En een ding stond toen als een paal boven water; aan dat soort viezigheid zou jij nooit meedoen. Bah!

~ door helen op december 7, 2007.